meble pokojowe

Mój dziadek należał do bardzo pracowitych osób. Wszystko, co miał, zrobił własnymi rękoma. Każda zabawka, jaką miała moja mama i jej bracia była wykonana ręcznie. Do dziś niewiele się tego zachowało, ale jest jedna piękna rzecz. Domek dla lalek mojej mamy. Dziadek sam z desek sklecił dwupiętrową willę ze strychem. Zrobił meble pokojowe, do wykonania których posłużyły mu przedmioty odnalezione w gospodarstwie. Z pomocą babci uszył pokrycia na meble:kanapy i fotele miały swoje obicie. Dziadek wykonał małą łazienkę i kuchnię. W tym pomieszczeniu zastosował pełną zabudowę, takie współczesne meble systemowe. To było niesamowite. Domek wyglądał jak dzieło sztuki. Mama dbała o niego najbardziej na świecie i miała nadzieję, że nigdy nie zniszczy swego domku. Kiedy byłam już starszym dzieckiem, mama zaprowadziła mnie na strych by pokazać swój domek. Był w stanie idealnym. Meble pokojowe pokrywał lekko kurz, ale wszystkie meble:kanapy, stoły, szafy, były jakby wczoraj wstawione do domku. Mama opowiadała mi jak dziadek dorabiał później różne przedmioty, które mama chciała mieć w domku. Mówiła ile radości przynosiła jej zabawa, gdy wiedziała, że rodzice patrzą, co robi. A ona spacerowała lalkami z sypialni do ogrodu. W kuchni meble systemowe służyły jej do przygotowywania posiłków. Mama mogła się tak bawić godzinami. Nigdy nie dała mi się pobawić swoim domkiem, ale nie dziwie się. Wiem, ile to dla niej znaczy. Jej ojciec później nie poparł kilku jej decyzji i ona odcięła się od niego. Pozostał jej tylko ten domek. Gdy było jej smutno przychodziła na strych i patrzyła na te ręcznie wykonane meble systemowe, te uszyte meble: kanapy i fotele. Przypominała sobie wtedy wszystkie pogodne dni spędzone w domu z ojcem. Kiedy robił dla lalek nowe meble pokojowe, bo przecież czasem trzeba dokonać zmian w domu. Teraz ten domek był jedyną rzeczą, jaka mamie pozostała po rodzicach. I dlatego pielęgnowała go z takim uczuciem.